Juni 2024

Ik zier er best wel een beetje tegenop, volgende week weer inspectie van de blaas, maar ik heb wel goede moed.

Het is me nu duidelijk, dat de kanker in de blaas zeer vermoedelijk is ontstaan door het niet geven van een blaasspoeling met medicijnen na het nemen van een biopt. Soms zit het mee en soms zit het tegen.

Ik heb duidelijk gemaakt, dat ik die arts nooit meer wil zien. Daar laat ik het op dit moment bij, er zijn in mijn ziekenhuis genoeg andere urologen.

We gaan het zien, hoe et er voor staat, ik heb geen klachten, plas geen bloed, dus lijkt het allemaal in orde. Kanker is een vervelende ziekte, vooral omdat als je klachten hebt, je, meestal te laat bent. Het ziekenhuis maakt veel goed, door me scherp in de gaten te houden.

Volgende week dus met knikkende knieën met de benen in de beugels waar vast weer drie voor mij meestal onbekende zorgmedewerkers kunnen zien, dat ik een jongetje ben.

Ik hoor het al weer zeggen: “U mag uw onderlijf ontbloten en in die stoel zitten!”

Voor je het weet zit je met je benen wijd in de zelfde houding waarin astronauten worden gelanceerd.

Daarna is het dan: “Ik maak hem even schoon” waarna de camera wordt binnen geschoven ”Even diep inademen” Is het volgende commando, waarna op een groot scherm de reis door mijn blaas begint. Het is de spannendste Tv-serie die ik ken. Daarna sta ik hopelijk opgelucht weer op en mag ik over 6 maanden weer met zweethandjes in die stoel klimmen, althans, dat hoop ik dan.

Het is goed om Gambia even achter te laten en weer wat maanden in de luxe van Nederland te verkeren. Maar ik mis de kinderen wel en ik hoop dat ze mij ook missen. Ze zeggen van wel!

Er was veel te doen als webmaster van de twee Nederlandse verenigingen in Gambia. Bij een van die twee zit ik ook in het bestuur, bij de andere gelukkig niet.

Het werken als bestuurslid wordt niet altijd positief gewaardeerd, het zijn vooral juist die mensen, die niks toevoegen, die het meeste kabaal maken. Jammer, want het zou allemaal veel soepeler kunnen lopen als we allemaal een kleine bijdrage aan het geheel zouden brengen.

Ik ben ook en vooral druk geweest, als geestelijk verzorger voor mensen. Dat geeft me weer energie om verder te gaan. Het is mooi als je mensen binnen de grenzen van je vak leert kennen en hen in hun kracht kunt zetten.

Soms is het de laatste eer bewijzen aan een overledene, op de prachtige begraafplaats in Banjul, een andere keer is een glimlach van een kind of gewoon het intermenselijke contact met de ander dat voldoening geeft

Er is momenteel veel te doen over migratie in Nederland. Ik begrijp het hardnekkige verlangen van  de jonge Gambianen om te willen participeren in de welvaart van het westen.

De stichting Learn2Learn heeft er een mooie film over gemaakt in de hoop, daarmee mensen over te halen niet te gaan en ook om het mechanisme dat achter de illegale migratie zit aan het licht te brengen

ik voel me bevoorrecht, dat ik zomaar per vliegtuig kan gaan en vliegen waarheen ik ook maar wil.

De jonge mensen in Gambia laat ik telkens met pijn in mijn hart achter. Ik vind dat alle mensen, dus ook de mensen uit de Sahel recht hebben op een menswaardig bestaan. Het zou in het westen een beetje minder kunnen en daar in het tropisch Afrika een beetje meer.

Ik mis mijn clan in Gambia, we zijn inmiddels met 7 op mijn compound, mezelf niet meegerekend. Ook daar wordt gelachen, geklaagd, gehuild en genoten. De armoede lijkt bij ons ver, maar schijn bedriegt, de wereld buiten onze poort, daar in het verre Gambia is verschrikkelijk arm, het ontbreekt er aan alles.

Wordt vervolgt.