Feestdagen

Het was druk in huis gedurende de feestdagen, de zus van Mariama en haar kids kwamen de hele feestelijke periode van kerst en nieuwjaar op bezoek samen met een dochter van 16 van een vriendin.


Het huis was vol leven, soms wel erg vol en af en toe ook vol luid leven, maar wel gezellig.

Onze watertank was er niet tegen opgewassen.

Omdat die tank alleen ‘s nachts wordt gevuld door de druk van de waterleiding, was het water al voor het einde van de ochtend voor de rest van de dag op.


Geen nood, we hebben reserve in elke badkamer en ook in de keuken, maar onhandig is het wel.

Nico jr, is inmiddels al 11 maanden jong, het eerste jaar zit er bijna op, de tijd vliegt. Hij doet mee met de kinderen en zit graag in hun midden. Zit, want het lopen, gaat een beetje als bij Nico sr. bijna goed. Gelukkig breekt de luier telkens zijn val.


Ik loop alweer een tijdje zonder hulpmiddelen, maar voor de wat langere afstanden heb ik nog wel een wandelstok nodig. Het gaat nog steeds vooruit.


De laatste blaasspoeling met chemo zit erop en nu maar hopen dat de kanker wegblijft. Over een paar maanden moet ik weer opdraven voor onderzoek in de VU.

De laatste chemo blaasspoeling heb ik overigens zelf gedaan in de badkamer. Het leverde geen problemen op. Het voelde goed om de kanker zelf te lijf te gaan met de medicijnen die ik uit Nederland had meegekregen.


Sinds een paar weken ben ik weer aan de slag in Tanka Tanka, het psychiatrisch ziekenhuis van de regio. De patiënten en de staf waren blij me weer te zien.


De groepstherapie die ik er geef is erg eenvoudig, maar wel leuk om te doen, de patiënten komen graag. Op dit moment zitten er hoofdzakelijk mensen die langdurige, vaak levenslange, zorg nodig hebben.


Sommigen kunnen niet praten, maar wel knuffelen en anderen weer spreken geen Engels, maar met de taal van het hart verstaan we elkaar.


Voor mij is het een warme confrontatie met de realiteit van het leven. Het zijn stuk voor stuk mensen waarvoor er geen plaats is in de schamele stallen waar mensen in wonen, hier in Gambia.


Er heerst een enorm stigma op psychiatrische ziekten in de primitief denkende cultuur waar gehandicapten en psychiatrisch belaste mensen hier en daar nog steeds worden verborgen voor de buren.


Een bekende van me zocht voor het volgende seizoen een nieuwe uitdaging en ik nam haar mee naar het ziekenhuis. Toen we weer buiten waren zag ik tranen over haar wangen. “Hier wil ik volgend jaar aan de slag” zei ze, wat een mooie mensen.


Het was rond de kerst, een mooier kerstbeleven had ik haar niet kunnen geven.


Er is in dat ziekenhuis geen kerstdiner, geen champagne, geen vuurwerk, maar wel gegarandeerde echtheid, want deze patiënten maken, zo zei een leerlingverpleegkundige me daar, van hun hart geen moordkuil.


Een jongeman, die er zit met een levenslange TBS omdat hij twee mensen in een psychose om het leven heeft gebracht, zong een liedje voor me.


Soms sta ook ik met natte ogen weer buiten, het went nooit.


Ik schreef het volgende gedicht voor mijn gedetineerden en patiënten.

Ik wens iedereen een bevrijdend, gezond, zorgzaam en eerlijk 2023 toe