Geen adem, geen plek, geen mededogen

Vandaag bracht ik een bezoek aan de gevangenis van Dakar. Ik word er telkens stil van. In de landen waar ik regelmatig kom gaat het geld naar boven, nooit naar beneden, nooit naar de gezondheidszorg, nooit naar de psychiatrische patiënten en nooit naar de gevangenissen, waar mensen op een onvoorstelbare manier bijeen worden gehouden.

Ik kan het niet onder woorden brengen, alles wat ik daarover zou zeggen zou de waarheid geweld aan doen. Het is met geen pen te beschrijven.In het Maison d’Arrêt de Reubeuss, zoals de gevangenis heet, zitten mensen jarenlang opgesloten.

De foto’s heb ik geplukt van internet. Ik mag binnen geen foto’s maken.De Nederlandse gedetineerden wachten nu al meer dan twee jaar op een voorgeleiding.Uitzichtloos, onmenselijk en onvoorstelbaar zijn de juiste woorden.

Het was fijn om een uurtje bij ze te zijn.